Bijna school 2.0

Vandaag is het vrijdag 30 augustus, slechts enkele dagen voor het begin van het schooljaar. Zoals ik in mijn vorige post al schreef ben ik afgelopen maandag heel de dag in de klas gaan werken (en hard ook), dinsdag hetzelfde en donderdag hadden we vergadering van 9u tot 15u30.

En nu, nu ben ik op. Echt kapot. Mijn lichaam voelt voos en doodmoe aan. En met ‘voos’ bedoel ik dat ik geen gevoel heb in mijn benen en armen. En alles voelt ook zwaar aan.

Ik ben al de hele week om acht uur opgestaan om te wennen aan het schoolritme, maar dat heeft me enkel uitgeput. Tot gisterenavond had ik dan ook keelpijn, oorpijn, een pijnlijke huid en een grieperig gevoel. Vandaag heb ik uitgeslapen en is dat grotendeels over. Maar ik blijf zo moe en mijn lichaam blijft zo’n pijn doen.

Mentaal heb ik het ook moeilijk. Sinds ik maandag de hele dag ben gaan werken voel ik me ongelooflijk onrustig. Ik heb last van versnelde ademhaling en hartslag, van een onrustig en opgejaagd gevoel binnenin en ik ben doodmoe maar ik kan doorheen de dag niet slapen wegens te druk vanbinnen.

En dat beangstigt me. School is nog niet eens begonnen, en ik voel me nu al zo…

Gelukkig werk ik nog steeds halftijds. Dit jaar werk ik maandag en dinsdag, en afwisselend ook woensdag. Voor de eerste week van het schooljaar heb ik met mijn nieuwe duopartner (waarmee ik 2B doe, onze klas) geregeld dat zij woensdag werkt, en ik pas de week erna woensdag. Zo kan ik er ook nog wat in komen, zowel mentaal als fysiek.

Ik ben bang en ik heb stress. Maar ik weet ook dat dit, sinds ik ziek ben, elk jaar hetzelfde gaat en alles altijd goed komt eens ik bezig ben. Dus we zullen er maar op vertrouwen dat dat dit jaar ook gaat gebeuren.

Ik hou jullie op de hoogte.

Groetjes,

Nathalie

Advertenties

Bijna school…

Ik heb mij deze vakantie met momenten DOODverveeld. Maar dan echt heel hard. Dat mijn vriend op vakantie was en ik hier heel de dag in de zetel lag, geen levende ziel zien of spreken. En ja, ik kan wel vrienden bellen. Maar de meesten werken overdag en je kan geen negen weken lang elke dag iemand optrommelen. Dat gaat niet.

Dus ik heb mij wat bezig proberen te houden met nu en dan eens iets te gaan drinken, gaan schrijven (ik doe nog steeds mijn cursus kortverhalen schrijven) op café, gaan lezen op een terrasje, … Allemaal alleen, maar het was toch beter dan thuis zitten.

Ik heb echt verlangd naar school. Maar misschien waren die dieptepunten noodzakelijk om me er terug zo klaar voor te voelen.

De komende twee weken gaan wel fun zijn, denk ik. Ik heb tot hiertoe drie schoolafspraken vastgelegd: twee keer een overleg met collega’s en een heel lange vergadering met het team (verplicht, uiteraard ^^). Dat is voldoende om me weer aangenaam en nuttig bezig te houden, en verder kan ik nog chillen. Nog eens gaan babysitten op mijn neefje, ook op mijn nichtje, en ik ga zelfs nog een weekendje weg met een van mijn beste vriendinnen.

En daarna: weer school! Woehoe!

Update!

Hoi,

Eindelijk nog eens een update. Dat is al een hele poos geleden.

In de laatste post die ik schreef zei ik dat ik CBD aan het vapen was tegen de pijn. Hoe dat is uitgedraaid kan ik je nu vertellen. Het werkte. En echt goéd. Ik voelde eigenlijk geen pijn meer en ging daardoor eigenlijk nogal in overdrive. Maar goed, ik zag het allemaal wel zitten en was heel enthousiast. Maar (en nu komt de grote ‘maar’) na enkele weken las ik een krantenartikel over dat Amerikaans onderzoek recent heeft uitgewezen dat de nadelen van CBD groter zijn dan de voordelen. De voordelen zijn uiteraard vermindering van pijn, de nadelen blijken depressie, zelfmoordneigingen en zelfmoord te zijn.

Gezien ik erg weinig interesse heb om binnen een jaar weer in een depressie te zitten heb ik toch maar beslist om de CBD te laten voor wat hij is. Helaas.

Maar het gaat nu wel goed met mij. Ik kan tegenwoordig een halfuur (!) fietsen en meer dan een uur wandelen én de dag erna dan nog dingen doen. Voltijds werken zit er écht nog niet in, maar dat heb ik intussen aanvaard.

Nu is het grote vakantie voor mij en ben ik aan het rusten en genieten van het gezelschap van vrienden en familie enz. Za-lig!

Tot snel!

Nathalie

CBD vapen als laatste poging

Zoals de aandachtige lezer -diegenen die mijn blog al jaren lezen, bedoel ik dan- wel weet, heb ik jaren geleden zware pijnstillers genomen tegen mijn pijn.
De volgorde ging als volgt: Ibuprofen 600 –> Tramadol –> Valtran –> Valium –> morfinepleisters.

Waarom nu steeds die verhoging? Wel, op de duur raakt je lichaam gewend aan al die medicatie. Dus heeft het steeds meer nodig om hetzelfde effect te bereiken, namelijk pijnstilling. Op de duur nam ik morfine (via pleisters dus) en hielp ook dat niet meer. Bovendien waren de bijwerkingen groter dan het beoogde effect. Dus ben ik gewoon, met begeleiding van mijn huisarts, gestopt met alles. Sindsdien probeer ik te voelen wat mijn grenzen zijn en daarnaar te leven.Maar dat laatste is veel makkelijker gezegd als gedaan. Ik ben jong, 29 jaar, en ik wil gewoon léven. Niet over elke stap nadenken, ook al moet dat wel. Maar als er een trouwfeest van vrienden is, zoals afgelopen weekend, dan wil ik gewoon mee dansen en niet de hele avond op een stoel zitten. Dat dansen heb ik ook gedaan, maar ik heb er ook twee dagen in de zetel en bed voor mogen boeten. Die nacht heb ik geen oog dicht gedaan van de pijn en daardoor ook moeten huilen.

Het evenwicht vinden tussen de twee is moeilijk, dat kan ik je wel zeggen. Daarom heb ik maanden geleden al CBD geprobeerd. CBD is een bestanddeel van cannabis dat géén psychoactieve werking heeft (je wordt er dus niet stoned van), maar wel invloed heeft op slaapproblemen, spierspanning en chronische pijn.
Ik kocht druppels CBD (ongelooflijk vies, en kostte 60 euro voor een minuscuul flesje) en capsules. Ik dronk ook wietthee. Maar omdat deze allemaal via het spijsverteringsstelsel worden opgenomen zou het effect daarvan minder zijn dan als je het zou roken.

Dus heb ik twee dingen gedaan.
1. Ik heb eergisteren beslist te stoppen met sigaretten te roken. Sinds ik dat doe (augustus 2018, dus nog niet zo lang) heb ik beduidend meer spierpijn en last overdag en vooral ’s nachts (wat wil je natuurlijk als je bijna een pakje per dag rookt?). Waarom ik er dan niet meteen mee gestopt ben? Tja, verslaving, zeker? Ik ben nogal verslavingsgevoelig en ik had ‘iets’ nodig om dat gevoel te vervullen. Triest excuus, ik weet het, maar ik was er niet klaar voor om ermee te stoppen.

2. Ik heb deze vaper gekocht, samen met CBD liquids. Zo’n flesje met CBD en een smaakje (ik heb aardbei en Marokkaanse munt gekocht!) kost zo’n 30 euro per stuk (ter vergelijking: een flesje nicotine met een smaakje kost 2,15 euro per stuk). Dus sinds gisteren ben ik aan het vapen geslagen én gestopt met roken.Dit gaat, volgens mij, dubbel effect hebben. Ten eerste gaan mijn spieren niet meer continue verzuren door de constante inname van tabak, nicotine, teer, enz. Ten tweede gaan ze -hopelijk- ontspannen door het gebruik van de CBD.Ik ga dit wel echt de tijd moeten geven en niet te snel conclusies trekken. Het zou volgens Tabakstop wel 2 tot 12 weken duren voor de nicotine uit je bloedbaan is. En gezien CBD door de longblaasjes in de bloedbaan wordt opgenomen neem ik aan dat dat zal interfereren met elkaar.

Dus ik moet het gewoon genoeg tijd geven.Ik duim hier echt voor, want het is zowat mijn laatste strohalm. Maar we zien nog wel zeker?

Een verschrikkelijke nacht

Het is nu maandag, 9u46. Ik moet vandaag niet werken en ben twintig minuten uit bed.
Vaak zeggen mensen me: ‘Hoe zalig, want je hebt altijd een verlengd weekend.’
Maar dat ik tijdens die weekends, en vooral ’s nachts, hard afzie en mijn rust nodig heb, dat wordt steeds al dan niet bewust eventjes vergeten.

De laatste maanden zijn mijn nachten vreselijk. Zoveel pijn, dat kan je je niet voorstellen (of misschien wel, dan vind ik dat oprecht heel jammer voor jou). En sinds ik van de trap ben gevallen op 16 april -mijn verjaardag nota bene- doet mijn rug nog steeds pijn. Daarvan heb ik vooral ’s nachts last van, in bed.
Maar de ochtend, die is nog erger. Als ik uit bed klauter (en dat gebeurt niet elegant, geloof me maar) dan zijn mijn benen zo stijf dat ik altijd muizenstapjes moet zetten. Zo ‘leer’ ik ’s ochtends weer te stappen. Ik ben precies fucking Bambi.

Maar vannacht was het toppunt.

Gisterenmiddag zijn mijn vriend en ik, tezamen met nog een bevriend koppel, mee gaan wandelen in de stille mars tegen seksueel geweld . 
Ik wilde dat echt doen. Echt. En mijn vriend had voorgesteld om dat met de rolstoel te doen maar ik was koppig. Ik wilde bovendien deftig meewandelen en niet drie koppen kleiner zijn dan al die 15 000 anderen. Ik had wel mijn wandelstok meegenomen en die heb ik ook gebruikt. Maar dat is natuurlijk niet voldoende.

Nu, de hele wandelafstand bedroeg nog geen vier kilometer, heb ik achteraf berekend. Dat is met wandelen van huis naar de start van de stille mars inbegrepen. Vier kilometer, dat ik dat niet eens deftig kan zonder ervoor gestraft te worden achteraf… Ik dacht echt dat ik meer kon dan dat.

Maar dus, ik heb vannacht moeten boeten. Zóveel pijn, dat kan je je niet voorstellen. Elke houding deed evenveel pijn en hield ik niet lang vol. Zo ging het de hele nacht door. Een mens wil aan zijn slaapuren geraken maar op deze manier hoeft het voor mij ook niet.
In het midden van de nacht, wanneer ik echt geen blijf meer met mezelf wist, had ik echt rare kronkels in mijn hoofd. Ik heb die gedeeld met mijn vriend en die raadde me aan terug naar de pijnpsycholoog te gaan in de pijnkliniek waar ik word behandeld. Ik heb ondertussen al gemaild voor een afspraak.

Ik haat dit. Maar echt. Vooral de nachten, die zijn het ergst want dan ben ik het stijfst en heb ik het meeste pijn. Tegenwoordig ook echt ‘stekende’ i.p.v. de eerder zeurende en verdovende pijn die het eerder was.

Ik hoop dat ik niet klagerig overkom. Ik wil enkel bewustzijn creëren en dat doe je niet door te zwijgen.

Lieve groetjes,
Nathalie

 

Op consultatie

Vandaag ben ik nog eens op consultatie gegaan bij de specialist ‘fysische geneeskunde’. We hebben in mei al een gesprek gepland staan, maar ik heb er nu in maart nog eentje aangevraagd omdat ik het moeilijk heb.

Ik heb ’s nachts terug veel pijn, ondanks de Rivotril (Clonazepam). Ook overdag, zeker als ik ga werken, heb ik sneller pijn.

Dus hebben we eens bekeken hoe het zit met mijn activiteiten, wat er veranderd is.

De dokter zei dat ik meer rustmomenten tussen activiteiten moet inbouwen, en niet ervoor. Dus wat ik nu deed was: een hele dag rusten, en rond 15u iets gaan drinken, dan koken en erna op café gaan. Wat ik zou moeten doen is: uitslapen, iets gaan drinken, rusten, koken, rusten, eventueel op café gaan.
Of bijvoorbeeld afgelopen woensdag… Toen ben ik met de fiets naar mijn zus gegaan. Twintig minuten heen, en een paar uur later twintig minuten terug. Dan anderhalf uur thuis kunnen rusten en dan heb ik weer een kwartier gefietst naar een vergadering en twee uur later weer een kwartier terug.
De dokter zei dat ik beter een van de twee keer de bus had genomen, of mijn scooter. Maar dat in totaal meer dan een uur fietsen op een dag geen goed idee is. Zeker als ik de dag erna (gisteren) een hele dag school én oudercontact had.

Ze heeft wel een punt natuurlijk… Dus vanaf nu ga ik proberen om meer rustmomenten in te bakenen.

Daarnaast heb ik ook Tramadol gekregen voor als het niet gaat, bijvoorbeeld op schooldagen. Maar ik weet uit ervaring dat ik die niet te vaak mag nemen, want dan voel ik geen pijn en heb ik geen grenzen.

Tot snel!

Groetjes,
Nathalie

The day after

Het is nu 27/2/2019, amper een dag na mijn laatste post (Over kinderen enz.) en ik heb een gruwelijke nacht gehad. Immens veel pijn, echt. Maar ’s ochtends toch beslissen om naar school te gaan.

Het was vandaag Fluofeest op school. Wat dat is bespaar ik je, maar het was alleszins iets waar mijn klas naar had uitgekeken. Ik wilde niet thuisblijven, want wilde mijn collega’s niet ‘opzadelen’ met mijn klas.
Dus ik ben vanmorgen naar school gegaan omdat ik zowel het Fluofeest wilde meemaken, als mijn klas dit gunnen. Belachelijk, want ik heb niet eens kunnen meedansen en doen. Ik zat op een bankje. En terwijl er een leerling van het vierde leerjaar naar mij kwam (ze zat twee jaar geleden in mijn klas) en vroeg wat er was, zei ik dat ik veel spierpijn heb -die klas heeft me met mijn wandelstok meegemaakt, dus ze kennen het wel- en ik begon in huilen uit te barsten. Ik schaamde me dood, zo voor alle leerlingen.

Dan kwamen mijn collega’s zeggen dat ik naar huis moest. Ook al is het woensdag en is het maar een halve dag, ik ben om 09u45 naar huis gegaan. En morgen blijf ik ook thuis.
Ze hebben gelijk, ik kan op deze manier toch geen les geven.

Ik ben thuis gekomen en heb mijn fluoroze haar uitgewassen.

Mijn vriend had het geniale idee om mijn douchestoel nog eens te gebruiken. Jaren geleden dat ik dat ding gebruikt heb, maar het was zo wel za-lig douchen. Gewoon zitten en de warme stralen over mijn fluoroze kop laten komen.
52938256_2291087631162915_2665739433004761088_nNu is het tijd om te rusten, zie.

En daarna, vakantie!

 

Over kinderen enz.

Vandaag ben ik gaan werken. Het gebeurt niet zo vaak -namelijk twee of drie dagen per week- maar als ik ga werken dan ben ik vaak moe. Mijn spieren doen best pijn en dan kan ik de rest van de dag meestal niets anders doen dan ‘lui’ in de zetel liggen. Zelfs koken gaat dan niet. Vandaag is weeral zo, maar erger. Ik ben op. Kapot. Ik voelde het al tijdens de laatste twee lesuren, dus in de namiddag. Ik heb vandaag zes uur lesgegeven en twee toezichten van een kwartier op de speelplaats gedaan. Veel zitten heb ik niet gedaan, en dat uit zich nu in pijn. Veel pijn.

Ik ben thuis gekomen en heb ‘Blind getrouwd’ van gisteren opgezet. Ik ben beginnen vreten -niet eten-, gewoon omdat ik me niet goed voelde. En terwijl ik in de zetel dan naar dat tv-programma keek wist ik niet wat ik moest doen met mijn benen. Elke houding deed pijn. Uiteindelijk ben ik maar rechtuit gaan liggen, dus met mijn benen voor me, en die houding was nog het meest comfortabel. Of wat je comfortabel noemt… In mijn benen had ik zowel het gevoel dat ze zeer aanwezig en pijnlijk waren, en aan de andere kant voelden ze volledig verdoofd aan.
(Is er iemand met fibromyalgie en/of spasmofilie die dit kan bevestigen?)

Maar dus… kinderen…
Net na school had ik een gesprekje met een lieve collega, en ik zei haar o.a. hoeveel pijn ik vandaag heb. Dat mensen me vaak vragen waarom ik geen kinderen wil of heb. Dat het me kei goed zou afgaan.
En het is waar, ik hou enorm veel van kinderen. Ik hou enorm veel van mijn nichtje van 1,5 jaar en zelfs nu al van mijn pasgeboren neefje van 1,5 week oud. Op ons nichtje babysit ik op tijd en stond en dat vind ik geweldig.
Maar ik besef wel heel goed dat dat babysitten zich altijd in de weekends voordoet, wanneer ik minstens een dag heb kunnen uitslapen en rusten. Dat dat een ideale situatie is.
Want als ik vandaag na mijn werkdag nog naar de crèche, school of hobby van mijn kind zou moeten rijden, dat dat gewoon niet zou gaan. Nog zorgen voor een kindje, van welke leeftijd dan ook, dat kan gewoon niet met deze pijn.
Wat ook waar is, is als je voor kinderen gaat, dat je dan met twee bent. Maar -los van het feit dat we geen kinderen willen- zou het dus ook gewoon niet gaan.

Het is nu 18u45. Ik ben net in een heet bad geweest (tegen de pijn) en ik ga nu slapen. Ik voel me een waardeloze vod op dit moment en zou gerust in huilen kunnen uitbarsten.

Maar dat ziet niemand, want dat is alleen thuis, op mijn slechte momenten. Alleen mijn vriend ziet dit. Jullie niet, maar nu weten jullie het wel.

Dus
– kan ik alsjeblieft nooit meer de vraag krijgen waarom wij geen kinderen hebben?
– kan je verder kijken dan wat uiterlijk zichtbaar is?

Van harte bedankt.

Nathalie

PS: Ik wil niet bitchy overkomen. Ik heb nu gewoon veel pijn en ben moe.
Ook bedankt voor het begrip hiervoor.

PS2: Ik heb nu (februari) exact vier jaar spasmofilie. Just sayin’.

PS3: Ik besef dat dit een heel gevoelige post is. Ik zou het appreciëren moest niemand op me bitchen. Want als je zelf kinderen hebt (als je spasmo/fibro hebt) dan ben ik heel blij voor jou. Maar ik zie het niet zitten. Thanks!

Tijd voor een update

Het is al veel te lang geleden dat nog eens iets heb geschreven, dus bij deze een update.

Alles gaat redelijk met mij. Niet goed, want dat zou willen zeggen dat ik aan het einde van de werkdag nog overschot zou hebben en dat heb ik hoegenaamd niet. Maar het gaat. Ik kom mijn werkdagen door en kan tijdens mijn rustdagen zowel rusten als leuke dingen doen, en daar draait het voor mij toch nog altijd om.

Mentaal lukt het ook wel. Ook hier geldt hetzelfde: ik heb geen tonnen overschot en zit dagelijks net tegen mijn grens aan, maar het gaat.

Als er iets verandert, dan zijn jullie de eersten die het horen! Zowel in goede als in minder goede zin.

Oh btw, nog een klein PS’je: ik had in 2018 net 3003 bezichtigingen op mijn blog.
Danku, lieve lezers! Jullie zijn schatjes, een voor een!

blog